UPPER EAST SIDE LIMITS

Para muchas personas, vivir en el Upper East Side es un sueño. Es algo que ven en Gossip Girl, algo que aparece en películas de superhéroes. Para mí, era una realidad sólida. Yo aspiré a vivir en esta parte de Manhattan desde el día en que vi a una viejita bajarse de un coche con chofer y entrar a un edificio que tenía un toldo en la entrada. Un botones la saludó con un «Buenas tardes, ¿cómo ha estado, señora?»

Me causó tanto furor y tanta sorpresa, que con una simple sensación de curiosidad, expresé en voz alta:

«Wow, me encantaría saber qué se siente vivir en uno de estos edificios. Me encantaría saber cómo es la vida de esta señora, qué hace en su día a día… y tener esa vida para mí.»

Nunca supe si lo dije con la fé real de que algún día podría cumplirlo, pero lo recuerdo con absoluta claridad. En esos días, mi forma de pensar y de dirigirme a la vida estaba llena de preguntas:

¿Soy feliz en mi trabajo? ¿Algún día podré volver a Nueva York sin estar ligada a la empresa en la que trabajo? ¿Podré pasear sin límite de tiempo, haciendo las cosas que tanta gente desea hacer en esta ciudad, pero que a su vez no encuentra energía y tiempo para pode llevar a cabo?

Me encantaba pensar que yo sí podía. Que podía ir, que podía perder el tiempo a raudales, dejando que se me escurriera entre las manos mientras tomaba un café, viendo pasar a la gente, tratando de adivinar qué historia cargaba cada uno.

Y así fue.

En menos de cuatro años, esos pensamientos que surgieron solo por curiosidad se convirtieron en mi realidad. Fue parte de un salto cuántico que en su momento no supe reconocer, pero que ahora aprecio profundamente. Porque cada vez que recuerdo que lo viví, creo en la magia. Creo en tantas cosas para las que aún no hay una explicación científica ni racional en esta dimensión.

Creo firmemente que este es mi destino. Que vine a este lugar. Que la plenitud de mi vida estaba esperándome justo en esta encrucijada.

Durante mucho tiempo exploré los límites del Upper East Side. Lo recorrí con los perros de mi hermana, a pie, con amigos y amigas, con potenciales parejas o pretendientes… o simplemente sola, con mi playlist del telefono, haciendo ejercicio y viendo la vida pasar.

Disfruté muchísimo esa etapa.

No sabía cuánto iba a durar, pero cada segundo era oro. Lo apreciaba, lo saboreaba, lo paladeaba.

Ahora veo fotos. Fotos que para otros no tendrán mucho valor, pero que para mí tienen una profundidad que nadie más entendería.

Y eso es algo que atesoro. Esto es parte de mi tesoro.

El legado de este texto, la historia detrás de unas simples botellas de refresco, de personas en bicicleta, de un parking lot a medianoche mientras veo la luna esconderse detrás de las nubes y me encuentro con mi propio reflejo. Cansada, volviendo a casa después de quedar impresionada por la vida misma…

Eso es todo.

Upper East Side: A Wish, A Reality

For many people, living on the Upper East Side is a dream. It’s something they see on Gossip Girl, something from superhero movies. For me, it became a solid reality. I had dreamed of living in this part of Manhattan ever since the day I saw an old lady step out of a chauffeured car and walk into a building with a canopy at the entrance. A doorman greeted her with a warm, “Good afternoon, how have you been, ma’am?”

That moment filled me with such wonder and awe that, with a simple wave of curiosity, I said out loud:

“Wow, I’d love to know what it feels like to live in one of these buildings. I’d love to know what that woman’s life is like, what she does in her day-to-day… and to have that life for myself.”

I didn’t know if I said it in a way that meant I truly believed it would happen one day, but I remember feeling it clearly. Back then, my way of thinking—my way of moving through life—was full of questions:

Am I happy at my job? Could I ever return to New York without being tied to the company I worked for? Could I just wander through the city without time limits, doing the things people wish they had time for here?

I wanted to believe I could. That I could go. That I could let time slip through my hands freely, just drinking coffee and watching people pass by, wondering about each of their stories.

And that’s how, in less than four years, those curious thoughts turned into my reality.

It was part of a quantum leap I didn’t recognize back then but deeply appreciate now. Because every time I remember living it, I believe in magic. I believe in so many things that science and logic still can’t fully explain in this dimension.

I firmly believe this is my destiny. That I was meant to come to this place. That the fullness of my life was waiting for me at this crossroads.For a long time, I explored the edges of the Upper East Side. I walked it with my sister’s dogs, with friends, with potential partners or suitors… and many times alone, just with my walkman, exercising and watching life go by.

I loved that stage of my life.I didn’t know how long it would last, but every second was golden. I appreciated it. I savored it. I let it linger. Now I see photos. Pictures that may mean nothing to someone else, but hold a depth only I can feel. And that’s something I treasure. That’s part of my treasure.

This text is a legacy. A story behind simple soda bottles, behind people riding bikes, behind a parking lot at midnight while I watch the moon disappear behind the clouds and see my own reflection, tired, on my way home—still in awe of everything I just lived.

That’s all.

 

Türkçe Versiyon

Birçok insan için Upper East Side’da yaşamak bir hayaldir. Gossip Girl dizisinde gördükleri bir şeydir, süper kahraman filmlerinden bir sahnedir.

Benim içinse bu, somut bir gerçekliğe dönüştü. Manhattan’ın bu bölgesinde yaşama isteğim, bir gün yaşlı bir kadının şoförlü bir arabadan inip, girişinde tenteli bir binaya girdiğini gördüğüm anla başladı. Bir kapıcı onu şu sözlerle karşıladı:

“İyi günler efendim, nasılsınız?”

O an beni öylesine şaşırttı ve heyecanlandırdı ki, saf bir merakla yüksek sesle söyledim:

“Vay be, bu binalardan birinde yaşamak nasıl bir his acaba? Bu kadının hayatı nasıldır, gününü nasıl geçiriyordur? Keşke onun hayatını ben de yaşayabilsem.”

Bunu söylerken gerçekten bir gün olacağına inanıyor muydum bilmiyorum, ama o anki duygumu çok net hatırlıyorum. O zamanlar hayatla kurduğum bağ, düşünce tarzım, hep sorularla doluydu:

İşimde mutlu muyum? Bir gün New York’a çalıştığım şirkete bağlı olmadan dönebilir miyim? Zaman sınırlaması olmadan bu şehirde dolaşabilir, insanların yapmak isteyip de zaman bulamadığı şeyleri yapabilir miyim?

İnanmak istiyordum. Gidebileceğime. Zamanı avuçlarımdan özgürce akıtabileceğime. Bir kahve içip, insanların geçişini izleyerek her birinin hayatını hayal edebileceğime…

Ve öyle oldu.

Dört yıldan kısa bir sürede, o merakla doğan düşünceler gerçeğe dönüştü. O zamanlar fark etmediğim ama şimdi çok değer verdiğim bir kuantum sıçramanın parçasıydı bu. Çünkü her o dönemi hatırladığımda sihre inanıyorum.

Hâlâ bilimin, mantığın açıklayamadığı şeylere… bu boyutta bile cevabı olmayanlara inanıyorum.

Bu yerin kaderim olduğuna yürekten inanıyorum. Buraya gelmem gerektiğine…

Hayatımın en dolu hâlinin, beni tam da bu kavşakta beklediğine inanıyorum.

Upper East Side’ın sokaklarını uzun süre adım adım keşfettim. Ablamın köpekleriyle, arkadaşlarımla, potansiyel sevgililerle…

Ve çoğu zaman sadece kulaklığım ve müziğimle, yürüyerek, spor yaparak ve hayatın akışını izleyerek.

Bu dönemi çok sevdim.

Ne kadar süreceğini bilmiyordum ama her saniyesi benim için altındı.

Kıymetini bildim. Tadını çıkardım. Sindirdim.

Şimdi o günlerden kalan fotoğraflara bakıyorum.

Başkasına belki hiçbir şey ifade etmeyen kareler… ama ben onların derinliğini hissediyorum.

Ve bu benim hazinem. Bu yazı da onun bir parçası.

Birkaç gazoz şişesinin, bisiklete binen insanların, gece yarısı bir otoparkta ayın bulutların arkasına gizlenişini izlerken, eve dönerken yorgun bir hâlde camda gördüğüm kendi yansımamın arkasındaki hikâyedir bu…

Hepsi bu.

Karina Turgut.